Het verraad van Ronse
11 augustus 1963

Fout melden

Er zijn zo van die wereldkampioenschappen waar jaren later nóg over gesproken wordt. Het WK in Ronse van 1963 is er daar een van. Benoni Beheyt versloeg onverwacht zijn kopman en grote favoriet Rik Van Looy. In Vlaanderen wordt er sindsdien naar die overwinning verwezen als ‘Het verraad van Ronse’.

Op 11 augustus 1963 werd het wereldkampioenschap wielrennen in Ronse gereden. Grote favoriet was Rik Van Looy, die in eigen land voor de 3e keer wereldkampioen kon worden. Ondanks sponsorperikelen en een sleutelbeenbreuk in het begin van het seizoen was Van Looy enkele weken eerder Belgisch kampioen geworden. In de Tour de France had hij dat jaar ook al 4 ritten en de groene trui gewonnen. In die tijd was Rik Van Looy, bijgenaamd de Keizer van Herentals, dan ook enorm populair bij het Belgische publiek. Met een ploeg en parcours op zijn maat kon het niet mislopen. Na een bijeenkomst de avond voor de wedstrijd kwamen de Belgen dan ook overeen om allemaal voor Van Looy te rijden. De wedstrijd evolueerde helemaal zoals de Belgen het graag zagen en een omvangrijke kopgroep, met daarbij veel Belgen (Rik Van Looy, de broers Armand en Gilbert Desmet, Benoni Beheyt, Louis Proost, Pino Cerami en Jozef Planckaert) ging de finale in.

In die finale was er nog 1 belangrijke ontsnapping, die van de Brit Tom Simpson en de Ier Shay Elliott. Eliott voelde zich niet zeker tegen Simpson en werkte dan ook niet voluit mee. Simpson woonde in Gent en het WK in Ronse was ook voor hem bijna een thuiswedstrijd die hij absoluut wou winnen. Hoewel Simpson Elliott nog 100.000BEF aanbood, het dubbele van wat Looy aan zijn renners bood om mee te werken weigerde die, zeggende: “Ik rijd toch niet voor Peugeot (het merkenteam van Simpson)”. Hun ontsnapping droeg dan ook niet tot aan de finish. Deze anekdote illustreert wel hoe het er in die tijd in het peloton aan toe ging. Nog meer dan nu werden koersen vaak bepaald door degene die de meeste renners aan zijn zijde kon krijgen. De renners werden nog niet zo goed betaald als nu het geval is en het was dan ook vaak interessanter voor de kleinere renners om een bonus op te strijken dan om de koers te winnen.

Na de mislukte ontsnapping probeerde Simpson het dan maar, tegen beter weten in, door de sprint van erg ver op gang te trekken. Gilbert Desmet reageerde echter en nam de kop over met Van Looy in zijn wiel. Desmet was echter doorheen het seizoen geen ploegmaat van Van Looy, maar wel ploegmaat van Benoni Beheyt. Berten De Kimpe, ploegleider van de ‘Groene Leeuw’-ploeg van Beheyt en Desmet, had vooraf een plannetje beraamd. Desmet moest de sprint zo aantrekken dat Van Looy te vroeg op kop kwam, waarna Beheyt vanuit het wiel van Van Looy zou kunnen komen en wereldkampioen worden.
Zo gezegd, zo gedaan... Desmet ging inderdaad erg vroeg van de kop af en Van Looy trapte nietsvermoedend in de val. Hij zette van veel te ver aan en voelde de Fransman Darrigade en ploegmaat Beheyt komen opzetten. In een poging om hen af te houden begon hij de laatste honderd meter te zigzaggen van links naar rechts.
Darrigade moest hierdoor in de remmen om recht te blijven en verloor zo alle kansen, maar Beheyt kon Van Looy nog van zich af duwen en glipte hem voorbij. Het volgende moment was het ondenkbare gebeurd: Rik Van Looy was in eigen land verslagen door zijn landgenoot Benoni Beheyt, die eigenlijk in zijn dienst moest rijden.

De finishfoto met rechts Beheyt en links Van looy

De finishfoto met rechts Beheyt en links Van looy

Het Belgische publiek was verbijsterd, er had dan wel een landgenoot gewonnen, maar hun grote held Rik Van Looy, had verloren! De reacties waren dan ook erg verdeeld bij de supporters, maar vooral de Van Looy fans (en zo waren er erg veel) waren woedend. Er werden nog maanden discussies over gehouden in de café’s. De wedstrijd werd dan ook in de volksmond bekend als ‘Het verraad van Ronse’.

Beheyt zei hier zelf over:

“Wat ik van al die emoties geleerd heb is dat van mij verwacht werd dat ik Rik liet winnen. Heb je nadien nog ooit gehoord dat tienduizenden mensen kwaad waren op een coureur omdat hij weigerde te verliezen?”

Ook Van Looy was uiteraard woedend over het verraad van Beheyt. Hij wendde al zijn macht in het wielerwereldje aan om Beheyt te straffen zodat deze geen verhoogde startgelden of extra premies kon opstrijken voor zijn wereldtitel. Hij zorgde er bovendien steeds voor dat een van zijn ploegmaats op het wiel van Beheyt reed. Toch wist Beheyt in 1964 een van zijn beste seizoenen te rijden. Hij werd 2e in de Ronde van Vlaanderen en Paris-Roubaix, won een rit in de Tour de France en won de Ronde van België. De jaren nadien ging het echter bergaf met zijn prestaties en in 1966 stopte hij al met wielrennen op amper 26-jarige leeftijd. Hoewel er vaak wordt gezegd dat dit kwam doordat Van Looy zijn carrière had gedwarsboomd heeft hij dit altijd zelf ontkent. Beheyt vertelde hier het volgende over in een interview in Het Laatste Nieuws:

“ Er is altijd verteld dat mijn carrière geknakt is door Van Looy die op weerwraak uit was, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Alleen zijn trouwe luitenant Edgard Sorgeloos reed vaak als een waakhond in mijn wiel, maar dat raak je op de duur ook gewoon. De echte reden is dat ik plots niet meer tot topprestaties in staat was. Waarom heb ik nooit geweten, mijn medische begeleiding beperkte zich in die tijd tot een jaarlijks bloedonderzoek, verder niets.”

Een video (zonder commentaar) kan je hieronder bekijken: