Jens Voigt vermijdt opgave dankzij kinderfiets
14 juli 2010

Fout melden

Jens Voigt is net ten val gekomen in de 16e rit van de Tour de France 2011. Onder het bloed en zonder fiets staat hij langs de kant. Hij staat voor de keuze: opgeven of op een kinderfiets voortrijden...

Hoewel heroïsche verhalen vaak iets lijken uit een vervlogen tijdperk, moeten we niet altijd zo ver terug om mooie verhalen terug te vinden. Dit verhaal speelt zich af in de 16e rit van de Tour de France 2010 tussen Bagnères-de-Luchon en Pau. De rit over 199,5km is een van de zwaarste bergritten dat jaar, met beklimmingen van de Peyresourde, de Col d’Aspin, de Tourmalet en de Aubisque. Jens Voigt, rijdende voor Saxo bank en knecht van Andy Schleck, komt al vroeg in de rit, in de afdaling van de Peyresourde ten val. Nadat zijn voorband ontploft gaat hij aan een hoge snelheid tegen de grond. Zijn fiets is zwaar beschadigd, maar hij komt er zelf gelukkig vanaf met schaafwonden over zijn hele lichaam. Nadat hij bekomen is van de klap en terug recht staat, merkt hij dat de volgwagens al zijn voorbijgereden en dat de bezemwagen op hem staat te wachten. De bestuurder van de bezemwagen vraagt hem of hij wil instappen. Het jaar voordien had Jens Voigt ook in de 16e rit moeten opgeven na een zware val. Dat wil hij deze keer absoluut vermijden, hij wil Parijs halen!
Zijn antwoord is dan ook: “Nee, ik wil naar Parijs, ik heb een fiets nodig!” Zijn eigen fiets is zwaar beschadigd bij de valpartij; met een gebroken frame, gebroken derailleur en een kapot voorwiel is het onmogelijk nog verder te rijden. Net op dat moment passeert er een wagen van een van de nevenactiviteiten van de tour, waarbij kinderen een deel van de rit op het parcours mogen afleggen. Zij zien de renner staan en geven Voigt een van hun fietsen zodat hij verder kan rijden. Het enige probleem: de fietsen waren bedoeld voor kinderen. Voor de 1m89 lange Voigt is de fiets dan ook veel te klein. De knalgele fiets beschikt bovendien nog over de ouderwetse haken op de pedalen, wat het er niet makkelijker op maakt als je schoenen voor klikpedalen draagt. Voigt heeft echter geen keuze, alles wat hem dichter bij Parijs kan brengen is goed op dat moment.
Ondertussen was zijn ploegleider, Bjarne Riis, al kilometers verder wanneer hij op de hoogte werd gebracht. Als ploegleider van een van de grote tourfavorieten, Andy Schleck, kan hij niet het risico lopen om hem op te wachten, dus hij zet zich aan de kant van de weg en roept een politieagent bij zich. Riis geeft de man de reservefiets van Voigt met de mededeling: “Er is een renner van mij gevallen, hij passeert hier binnen 10-20minuten. Zorg dat je hem tegenhoudt en deze fiets geeft, hij heeft absoluut deze fiets nodig!”
Na een kleine 20km op de kinderfiets te rijden bereikte Voigt de politieagent en hij kon eindelijk de kinderfiets inruilen voor zijn eigen fiets. Voor een andere renner zou het alsnog bijna onmogelijk zijn om nog op tijd de aankomst te bereiken, maar Voigt is een hardrijder. Hij heeft de voorbije dagen al kilometers op kop van het peloton gesleurd om zijn kopmannen veilig af te zetten aan de voet van de cols. En dat mag hij nu nog eens herhalen, maar dan wel ten dienste van zichzelf. Een lange achtervolging volgt, maar hij slaagt er uiteindelijk toch in om bij de grupetto aan te sluiten. In deze grote groep komt Jens Voigt uiteindelijk aan de aankomst op een halfuur van de winnaar. Daar laat hij volgend cynisch interview optekenen:

Hij zal de verdere Tour zonder grote problemen afwerken en als 126e op 3u 23minuten van eindwinnaar Contador Parijs bereiken.