Rudy Dhaenens wordt wereldkampioen
02 september 1990

Fout melden

Hoewel ze vooraf niet tot de topfavorieten behoorden pakten de Belgen in 1990 op het wereldkampioenschap in Japan goud en zilver. Dankzij een hechte Belgische ploeg en vooral een verbluffend sterke Dirk De Wolf en Rudy Dhaenens werd er die dag wielergeschiedenis geschreven...

Het WK van 1990 ging door in Utsunomiya, Japan. Vanwege het grote tijdsverschil met Europa hadden de verschillende toplanden elk een eigen strategie. Om de jetlag te minimaliseren moest je ofwel meer dan een week op voorhand ter plaatse zijn, of anders pas net voor de wedstrijd luidde de theorie. De Italianen reisden al 2 weken op voorhand af om helemaal aangepast te zijn. De meeste andere landen reisden net voor het WK pas af, zoals bijvoorbeeld de Nederlanders. De Belgen kozen voor een andere tactiek. Zij reisden 5 dagen van tevoren af, maar bondscoach Eddy Merckx had zijn renners gevraagd om zich al aan te passen aan het tijdsverschil met Japan. Zo stonden de renners de dagen voor het vertrek elke ochtend om 4u s’ochtends op. Kopman bij de Belgen was ex-wereldkampioen Claude Criquiellion. Hij kreeg naast zich 2 schaduwkopmannen Dirk De Wolf en Rudy Dhaenens.

Het parcours in Japan bestond uit een stevige beklimming van de Kogashi, gevolgd door een technische afdaling. Er moesten in totaal zo’n 261km worden afgelegd. Het was erg warm en vochtig dus het zou een zware wedstrijd worden. Al na 39km ontstond er een ontsnapping van een 20-tal renners op initiatief van de Belg Peter De Clerq. Daarin vertegenwoordigers van de meeste toplanden, voor de Belgen zaten naast De Clerq nog mee vooraan Johan Bruyneel en Dirk De Wolf. Ze bouwden in eerste instantie een mooie voorsprong uit van meer dan 6 minuten, maar naarmate de kilometers vorderden verminderde de verstandhouding en dus ook de voorsprong. In het peloton werd het tempo gemaakt door de sterke Italiaanse ploeg. Na zo’n 130km viel de kopgroep uit elkaar en een groepje met 13 renners bleef voorop. Daarbij nog 1 Belg, Dirk De Wolf. Naarmate de kilometers vorderden moesten ook hier nog renners uit lossen en er bleef uiteindelijk een kopgroep van 6 renners over.
Met nog 2 ronden te gaan maakte de Noor Dag Otto Lauritzen de sprong vanuit het peloton naar voren. Bij de eerstkomende passage van de klim viel hij meteen aan. Enkel Dirk De Wolf kon volgen. Hun ontsnapping zou echter niet lang duren, want nog tijdens de klim maakte De Wolf zich boos, wellicht op de wagens die tussen hen en de groep bleven rijden. Hij raakte uit evenwicht en kwam ten val. Lauritzen kon hem niet meer ontwijken en werd ook opgehouden.

Ondertussen hadden er nog andere renners de sprong naar voren gemaakt op de klim, om te anticiperen op de te verwachten aanvallen van de grote kanonnen zoals Greg Lemond, Seán Kelly of Gianni Bugno.
Een van die renners was Rudy Dhaenens, boezemvriend van De Wolf. Na de beklimming bleven er nog 4 renners over vooraan: De Wolf, Dhaenens, de Spanjaard Leanizbarrutia en de Fransman Gayant. Deze kopgroep had op 1 ronde van het einde nog 36 seconden voorsprong op het peloton met daarin alle grote namen, waarbij ook de kopman van de Belgen Criquiellion.

Tijdens de laatste beklimming versnelde Dhaenens en enkel De Wolf kon nog aanpikken. De 2 vrienden reden nu samen voluit aan de leiding met nog enkele kilometers te rijden. In de groep der favorieten kon er niemand het verschil maken en Criquiellion speelde het ploegenspel perfect door elke aanval te counteren.
Na de afdaling, zagen de renners in de restanten van het peloton de 2 Belgen voor zich uit rijden, maar er was geen enkele ploeg nog sterk genoeg om het gaatje te dichten.
De Wolf en Dhaenens bleven goed samenwerken tot op het einde en in de sprint won Dhaenens voor een eveneens juichende De Wolf. 8 seconden later kwam Gianni Bugno als 3e over de meet, voor Greg Lemond, Sean Kelly en een piepjonge Laurent Jalabert.
De overwinning was een echte ploegenprestatie, waarbij het Belgische blok vanaf de eerste kilometers de wedstrijd onder controle had. Doordat de wedstrijd hard gemaakt werd van in het begin hadden de sterke landen in de finale geen knechten meer over en de kopmannen werden in de laatste ronde door Criquiellion in bedwang gehouden. Ook de rol van De Wolf mag niet onderschat worden. Hij reed al 200km in de aanval, maar was toch nog sterk genoeg om Dhaenens de beslissende hulp te bieden in de laatste kilometers. Dhaenens zei hierover achteraf dan ook eerlijk: “De Wolf verdiende de titel evenveel als mij”.
Het was in de geschiedenis nog maar 2 keer voorgekomen dat er 2 Belgen op de hoogste podiumplaatsen stonden. In 1956 met Rik Van Looy en Rik Van Steenbergen en in 1963 met Benoni Beheyt en alweer Rik Van Looy.

Een samenvatting van de wedstrijd kan je ook in deze video nog eens bekijken:

Een verslag enkel van de laatste 2 rondes in het engels zie je hier: