Wim Van Est valt als gele trui in het ravijn
17 juli 1951

Fout melden

Een van de grootste legendes van het Nederlandse wielrennen is Wim Van Est. Hij was de eerste Nederlander die ooit de gele trui mocht aantrekken, maar lang kon hij daar niet van genieten. Hij viel in het ravijn, overleefde, maar verloor de gele trui. Toch maakte die val hem vele malen bekender dan de overwinning waarbij hij die gele trui behaalde...

Wim Van Est werd in 1949 prof bij het Nederlandse team Wilco Warfum. Het was snel duidelijk dat hij erg hard kon fietsen, want hij werd al meteen Nederlands kampioen achtervolging in zijn eerste profjaar. Hij kreeg dan ook de bijnamen ‘IJzeren WIllem’ en ‘De locomotief’, wat duidde op zijn kwaliteiten als hardrijder. Hij stond echter niet bekend om zijn stuurvaardigheid en lag dan ook vaak tegen de grond. Zo ging er een verhaal de ronde in het peloton dat Van Est in een bepaalde Giro midden de jaren '50 elke rit wel eens tegen de grond ging.
In 1950 won hij zijn eerste grote wedstrijd: Bordeaux-Paris. Het jaar daarop werd hij een eerste maal geselecteerd voor het nationale Nederlandse team voor de Tour de France van 1951.
In de 12e etappe was hij in een grote ontsnapping voorop geraakt die met 18minuten voorsprong op het grote peloton met alle favorieten binnenkwam. Hij werd perfect gegangmaakt door een ploegmaat en kon in de spurt de overwinning binnen halen. Vermits hij ook de bestgeplaatste was mocht hij als eerste Nederlander ooit de gele trui aantrekken.
De volgende dag stond er een bergrit op het programma met daarin beklimmingen van de Tourmalet en de Aubisque. Van Est was vastbesloten zijn trui niet zomaar prijs te geven. Hij wist echter ook dat hij geen klimmer was, hij had zelfs nog nooit een echte col opgefietst, dus hij trok dan ook in de aanval in de hoop genoeg voorsprong bij elkaar te fietsen om samen met de klassementsrenners boven te raken. Dat lukte ook vrij goed want op de top van de Aubisque zat hij nog vlakbij de klassementsrijders Fausto Coppi en Stan Ockers. Net voor de top reed hij echter lek. Nadat hij zijn band vervangen had vertrok hij terug, gehaast om zijn achterstand snel terug goed te maken. Van Est had amper ervaring met het afdalen van een col en hij zat in het spoor van de Italiaan Fiorenzo Magni, een van de beste dalers in het peloton. Hij probeerde dan ook het spoor van Magni voor hem te volgen. Niet zonder gevaar in een verraderlijke afdaling als die van de Aubisque. Al snel gaat het mis bij een haarspeldbocht, Van Est komt in het grind terecht, gaat tegen de grond en schuift nog 30 meter voort. Zijn hele flank is geschaafd, maar dat kan hem echter niet stoppen, Van Est sprong recht en kroop terug op zijn fiets. Nog steeds in de overtuiging dat hij zijn gele trui moet verdedigen gooide hij zich nog roekelozer in de afdaling. Even later ging het dan ook terug mis: hij kwam met een veel te hoge snelheid aan een haarspeldbocht, kon niet meer tijdig remmen en reed rechtdoor het ravijn in.
Zijn val werd gelukkig gebroken door de begroeiing en hij blijft uiteindelijk liggen op een grasveldje zo’n 70 meter dieper. De Belgische renner Roger Decock had het ongeluk nog net zien gebeuren en was boven blijven wachten om de Nederlandse ploegleiding te verwittigen. Van boven zagen ze bijna niet hoe hij met zijn armen zwaaide, zo diep lag hij.
Met behulp van aaneengeknoopte fietsbanden wisten ploegleiders en omstaanders Van Est uit het ravijn te heisen. Van Est wou verder rijden, maar zijn ploegleider Kees Pellenaars wist hem te overtuigen om in de ziekenwagen te stappen. In het ziekenhuis zou blijken dat Van Est er uiteindelijk vanaf zou komen met blauwe plekken en schaafwonden. Zijn gele trui was echter verloren en uit solidariteit zou de gehele Nederlandse ploeg de volgende dag niet meer aan de start komen.
In dit youtube filmpje kan je de originele beelden bekijken.
Later zou het verhaal extra bekendheid krijgen doordat Pontiac, de sponsor van het Nederlandse team er een reclamecampagne mee zou opzetten rond de de slogan: "Zeventig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep ..."

Van Est zou later in de tour terugkomen om nog 2 ritzeges te behalen en wist in 1955 nog 1 dag en in 1958 voor 2 dagen de gele trui te dragen. In 1953 was hij tevens de eerste Nederlander om een ritzege en de roze trui te behalen in de Giro d’Italia.
Hij stierf op 1 mei 2003 in Roosendaal.